Doorgaan naar hoofdcontent

Karel Knus zoekt de grens op - Dag 6

Al voor het ontbijt zat Nora in de speeltuin (ook direct erna trouwens) en genieten wij van het mooie ochtendlicht dat door de bomen prikt. 


Camping De Kijl is voor ons alledrie goed bevonden, nu op weg naar Het Eibernest in Eibergen in Overijssel waar we op het veld staan bij mijn vader die daar een stacaravan heeft. Na wat omleidingen komen we daar na een kleine twee uur trots toeterend richting plaatsje 338 rijden. 

Het contrast kan bijna niet groter. Waar wij vanmorgen de Natuurcamping verlieten en daarbij Nora's vriendinnetjes met jurkjes met bloemenprintjes en luisterend naar namen als Zilver, Sterre en Janne en jongens met namen als Storm en Mees uitzwaaiden en ook de -quinoa etende- ouders van elk driekindergezin gedag hadden gezegd, kwamen we nu in een andere wereld. 

Een wereld met kinderen in voetbalshirts van één van de twee grootste voetbalcubs in Nederland die schreeuwen naar ouders. Naar ouders die schreeuwen naar hun kroost met meestal mededelingen dat ze niet zo moeten schreeuwen. Kinderen die de hele dag patat en frikadellen eten met 'mag ik nog wat' mayonaise en worden aangeschreeuwd met namen als Danny en Ricardo. Of Kyara als het een meisje is (in neonkleurige bikini).

Maar, weet je, beide werelden hebben wel wat. In beide werelden kan ik mij over bepaalde zaken verbazen, maar ik kies ervoor om het mooiste van de twee werelden te zien. In elk geval tijdens mijn vakantie. In de ene wereld zijn de -haast filosofische- gesprekken, tijdens het haardvuur, met zowel jong als oud heel leuk. De vrije geest inspireert. In de andere wereld wordt er gestoeid, hard gezongen en gaan de bitterballen over de hele camping rond. 

En ik probeer mijn opvoedkundige kritiek alleen eenmalig te uiten tijdens het avondwijntje met Martin. De ouders op deze camping zouden misschien iets vaker moeten luisteren naar hun kids en een paar volumetandjes lager tegen ze kunnen praten, daarentegen zou het de Montessori-ouders niet misstaan er af en toe een oud-Hollandsche 'omdat ik het zeg' tegenaan te gooien.

Terug naar de aankomst, terug naar de middag.
We drinken wat bij mijn vader en zijn vrouw, terwijl Nora de zandbak al tot haar -gedeelde- domein heeft veroverd samen met Jannelie die kennelijk uitgelaten moest worden.


Zodra Bram -ook een vaste gast en dus bekend bij ons drie- erbij komt, is Nora helemaal in haar element. Bram is een super ondeugend jongetje met een vreselijk aanstekelijke lach die in is voor een grap uithalen met de vakantiebuurman. Zo gaat hij bijvoorbeeld met een electrische vliegenmepper bij iedereen langs met de vraag of ze even willen voelen.
Ik snap Nora wel, deze knul heeft lol in het leven.

Martin en ik wagen ons voor het eerst -gelukkig wel met professionele assistentie in de vorm van papa en Janny die al decennia hebben gecampeerd- aan het opzetten van de campertent. We missen wat haringen en klemmetjes waarmee we de poten op de juiste hoogte houden. Een rondje over het veld zorgt voor een aanvulling op ons campinginventaris en al snel staat de tent op de juiste hoogte. De prachtige jaren '80 tent staat nog niet helemaal zoals het hoort, maar ik ben meteen verliefd.

De kleuren zijn mijn lievelings en het gordijn doet mij nostalgisch terugdenken aan de heftige housebroek die ik als pré-tiener droeg.

Met Karel pronkend met zijn tent zie ik toekomstige vakanties -waarbij we wat langer op dezelfde plek blijven, zodat het ook zinvol is om de tent op te zetten- al helemaal voor mij. 

Martin steekt 's avonds de barbecue aan en bereid weer een fantastisch maal voor ons allemaal. Lekker vlees en smaakvolle zalm, maar ook gevulde paprika en champignons. Heerlijk, maar veel te veel allemaal. Nora heeft bij haar vriendjes voor een dag al zoveel gegeten vandaag dat ze niet aanschuift. Wel komen zij en Bram af en toe een stukje stokbrood pikken om dat vervolgens in de zandbak op te knagen. 

Nora ziet het ook wel voor zich, dat met dat vaker op vakantie gaan. Apetrots is ze in slaap gevallen in haar eigen cabine, nadat ze tegen tienen gapend vroeg of ze asjeblief naar bed mocht.

Met Martin drink ik nog wat in het donker voor de tent in het donker met allemaal kaarsjes aan.


Al met al is het allemaal net echt.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Volkswagen T3 Liefhebbers Treffen 2016

Sinds een jaar eigenaar van een Volkswagen T3 1,6 luchtgekoelde benzine camperbus. Een mond vol. En uit het hoofd geleerd.
Ik moet ondanks mijn glow-in-the-dark-blonde coupe toch nog een beetje snugger uit de hoek komen bij zo'n eerste meeting. Vond ik dan. Twijfel of het is gelukt trouwens.
De meeting kwam in mijn vizier doordat ik lid ben van de Nederlandse T3 community op Facebook. Na een jaar was ik benieuwd naar de 3d versie van al die profielfoto's
Een kleine 5 uur deden we over de rit van Vlaardingen naar Veendam. Een Treffen is leuk. De TT in Assen is leuk. De A28 vond het minder tof. De reis terug reden we in een kleine drie uur en werden we vergezeld door alle motorrijders vanaf de TT en werden wij -evenals de motoren- vanaf de berm en bruggen toegewuifd door 'Brommer kiekende lui'. Fantastisch.
Evenals het Treffen. Fantastisch!
Het gebeuren vond plaats in the middle of bubblefuck nowhere... anderen kennen het als Veendam. Het was een heerlijke stek waar ik mij me…

Kutkanker

Een beginzin en de timer op 9 minuten. Negen minuten om ongeremd te schrijven zonder mijzelf te bekritiseren. De pen moet blijven gaan tot de wekker gaat. Zonder edit (behalve wat tussenruimte om de leesbaarheid te vergroten) is dit het resultaat.
'Ik heb gedroomd dat...' Ik heb gedroomd dat er een engel kwam die oma wilde meenemen. Haar hoofd is stuk en hij wil haar meenemen naar de wereld van minder pijn. Van mij mag die engel optieven. Niet omdat ik wil dat oma pijn lijdt, maar ik kan het zelf nog niet verdragen om haar niet meer op te kunnen zoeken. Dat knielen op een bed violen mag voor mij nog wel 20 jaar uitgesteld worden.  Ik wil nog praten over opa en over hoe bot hij was.  En luidruchtig. En over hoe we hem missen.
Maar oma heeft geen 20 jaar, oma heeft nog hooguit zes maanden zei de engel.
Het gebrek aan vleugels en zijn naamkaartje op de borst doen mij ontwaken en planten mij in de wereld der wetenschap en medicijnen.
Kutengel Kutdokter Kutkanker
Ik wil oma nog aaie…

10 jaar ♥

Tien jaar getrouwd. Wat is díé tijd om gevlogen!  En ik kan recht uit mijn hart zeggen dat ik niemand liever dan mijn Martin als de mijne zou willen.
Mijn grote liefde waarmee voorspoed leuker en tegenspoed dragelijker wordt.
Ik hou van die jongen, tot de schijt ons doodt.