Doorgaan naar hoofdcontent

Karel Knus zoekt de grens op - Dag 10

Landgoed De Hoevens. Landgoed. Dat klinkt echt poepiesjiek als je het mij vraagt. Maar goed, ik ben iemand die jarenlang geen Club Sandwich durfde te bestellen, omdat ik dacht dat dit voor rijke mensen was bedoeld, dus misschien ben ik geen goede graadmeter. 

Naast het sanitairgebouw is plaatsje 1 en hier zullen wij twee nachtjes met bus en tent verblijven. Bij aankomst belden we met Frans de beheerder of er nog plek was voor een campertje. 'Campertje?' was zijn eerste antwoord. Toen we uitlegden dat het ging om een Volkswagen T3 kregen we gelukkig een 'die wil ik wel hebben' als respons. Op een enorm veld waar rondom allerlei tentjes en kleine camperbusjes staan en we in het midden een vuurpit, konijnenhok en een geit treffen, vinden we de fijnste plek van de hele reis in mijn beleving. Het plaatje was voor mij hier compleet door het weer, de ruimte, de vuurpit, het zwemvijvertje en bos vlakbij en ook nog eens de leukste mensen ontmoet. Vanzelfsprekend is dit een momentopname en zal je bij een tweede bezoek wellicht een hele andere ervaring op doen, maar juist met dit in mijn achterhoofd geniet ik nu op dit moment met volle teugen.



Als wij de tent nog aan het opzetten zijn, is Nora uiteraard al aan het spelen en heeft al aan iemand gevraagd of ze haar vriendinnetje wil worden. Vervolgens spreken de kleuters elkaar niet bij de naam aan, maar roepen ze over het veld 'vriendinnetje!' Wel lekker concreet. 

Aan het begin van de avond maken we met zijn drie een flinke wandeling en plukken daarbij een veldboeket die later op tafel pronkt en bijdraagt aan het zomergevoel. We zoeken een stevige stok om vanavond de marshmellows aan te prikken voor boven het kampvuur. Martin snijdt er met zijn Opinelmes een waar kunstwerk van. We bekijken weer allerlei kleine torretjes en zien de vuurwants -die we hier in een terrarium zagen- in het wild. Lopend langs een boom met groene vruchten eraan die we wel herkennen uit een oud biologieboek, maar waarvan we even niet de juiste naam kunnen bedenken raken we nieuwsgierig. Als Martin de vrucht ontdoet van zijn groene schil zien we een prematuur walnootje. Wandelen door de natuur is één grote ontdekkingstocht.







Na de wandeling wordt onze stevige trek gestild met wat wij stinkpasta noemen en in de volksmond doorgaat als Spaghetti Carbonara. Als toetje verwarmen we marsmellows boven het vuur en raken aan de praat met de Rense en Anke, de ouders van Jorne. Jorne is een blond krulharig jongetje van drie die De Gruffelo helemaal uit zijn hoofd kent en Nora trakteert op een waar meerstemmig voorleesspektakel. Aangemoedigd door het grootmenselijk enthousiasme, kruipt Jorne nog even bij Baukje -een andere Montersorrimoeder met 3 kids- op schoot en herhaalt zijn kunstje. 




Wanneer de kinderen allemaal in de tenten doen alsof ze slapen, houden wij het met onze kampvuurkameraden pratend, lachend en genietend uit tot een uur of half drie. Dit was puur vanuit sociaal oogpunt, aangezien Rense en Anke de volgende dag geen zin hadden om hun bier weer in te moeten pakken voor hun terugreis. Wij -redders in nood- hebben hen daarom (ondersteund door Boukje) maar van hun zware last ontdaan. Alcohol verbroederd, maar overeenkomstige interesses ook. De passie waarmee Boukje haar pioneerswerk als afscheidsfotograaf doet, is enorm inspirerend. De randstedelijke tongval van Rense voelt als thuis. En zo hebben we mooie mensen in onze herinneringen opgenomen, waar we later op onverwacht moment vast nog eens aan terug zullen denken.

Deze sentimentele gedachten en de dubbele tong doen ons beseffen dat het tijd wordt om richting bed te vertrekken.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Volkswagen T3 Liefhebbers Treffen 2016

Sinds een jaar eigenaar van een Volkswagen T3 1,6 luchtgekoelde benzine camperbus. Een mond vol. En uit het hoofd geleerd.
Ik moet ondanks mijn glow-in-the-dark-blonde coupe toch nog een beetje snugger uit de hoek komen bij zo'n eerste meeting. Vond ik dan. Twijfel of het is gelukt trouwens.
De meeting kwam in mijn vizier doordat ik lid ben van de Nederlandse T3 community op Facebook. Na een jaar was ik benieuwd naar de 3d versie van al die profielfoto's
Een kleine 5 uur deden we over de rit van Vlaardingen naar Veendam. Een Treffen is leuk. De TT in Assen is leuk. De A28 vond het minder tof. De reis terug reden we in een kleine drie uur en werden we vergezeld door alle motorrijders vanaf de TT en werden wij -evenals de motoren- vanaf de berm en bruggen toegewuifd door 'Brommer kiekende lui'. Fantastisch.
Evenals het Treffen. Fantastisch!
Het gebeuren vond plaats in the middle of bubblefuck nowhere... anderen kennen het als Veendam. Het was een heerlijke stek waar ik mij me…

Kutkanker

Een beginzin en de timer op 9 minuten. Negen minuten om ongeremd te schrijven zonder mijzelf te bekritiseren. De pen moet blijven gaan tot de wekker gaat. Zonder edit (behalve wat tussenruimte om de leesbaarheid te vergroten) is dit het resultaat.
'Ik heb gedroomd dat...' Ik heb gedroomd dat er een engel kwam die oma wilde meenemen. Haar hoofd is stuk en hij wil haar meenemen naar de wereld van minder pijn. Van mij mag die engel optieven. Niet omdat ik wil dat oma pijn lijdt, maar ik kan het zelf nog niet verdragen om haar niet meer op te kunnen zoeken. Dat knielen op een bed violen mag voor mij nog wel 20 jaar uitgesteld worden.  Ik wil nog praten over opa en over hoe bot hij was.  En luidruchtig. En over hoe we hem missen.
Maar oma heeft geen 20 jaar, oma heeft nog hooguit zes maanden zei de engel.
Het gebrek aan vleugels en zijn naamkaartje op de borst doen mij ontwaken en planten mij in de wereld der wetenschap en medicijnen.
Kutengel Kutdokter Kutkanker
Ik wil oma nog aaie…

10 jaar ♥

Tien jaar getrouwd. Wat is díé tijd om gevlogen!  En ik kan recht uit mijn hart zeggen dat ik niemand liever dan mijn Martin als de mijne zou willen.
Mijn grote liefde waarmee voorspoed leuker en tegenspoed dragelijker wordt.
Ik hou van die jongen, tot de schijt ons doodt.