Doorgaan naar hoofdcontent

Dan maak je maar zen

In één adem uitgelezen, betekent dit dat het een zeer goed boek is of leest het té makkelijk? Voor mij is het in elk geval het juiste boek op het juiste moment. De hoofdpersoon Kevin zit flink in de shit en worstelt zich door het leven, terwijl hij daarbij zingeving zoekt. Het verhaal is voor veel dertigers, veertigers en vijftigers zeer herkenbaar. Relaties stranden, kinderen zijn daar -per definitie- de dupe van, je verliest je baan en mensen waar je van houdt gaan dood. Het leven is bij vlagen ronduit kut. Nu kan je wel een potje gaan zitten janken -helpt soms ook, even- maar uiteindelijk moet je door. Hoe maak je daar het beste van? Zoek je heil in God en kerk, jezelf, het Boeddhisme of, ja of wat nog meer. 

In de huidige tijdsgeest hebben we plenty mogelijkheden en dat is vreselijk overweldigend. De informatie die wij op een dag op ons af gevuurd krijgen, komt overeen met wat iemand in de 17e eeuw amper in zijn hele leven moest verwerken. Bij velen is de kerk als vast gegeven weggevallen en mensen zijn op zoek naar een andere vorm van houvast. Kortom we raken overprikkeld en we weten niet meer waar we het moeten zoeken. In het boek 'Dan maak je maar Zen', gaat Kevin deze uitdaging -noodgedwongen- aan en lees en leef je mee in zijn zoektocht naar spiritualiteit. 

Het leest weg als je eigen dagboek. Het begin van het boek pakte mij al doordat Gijs de Swarte je meeneemt in het hoofd van de hoofdpersoon. Een hoofd vol paniek en irreële angsten. Dit is zeer herkenbaar. Ik leef zelf al jaren met een angststoornis en heb al de nodige mensen hierover gesproken en gemerkt dat bij lange na niet de enige ben. De wereld is ook steeds meer beangstigend, onze hersenen maken overuren en proberen er het beste van te maken. Fight or flight. Ofwel, vechten of vluchten. De strijd de mensen met een angststoornis steeds moeten aangaan. De manier waarop de gedachten van Kevin worden neergezet, zijn zeer herkenbaar. Ze gaan van de hak op de tak, vluchtig en diepzinnig.

Het boek riep bij mij een quote op uit de film Alles is liefde die ik al jaren bij wijze van mantra in gedachten heb:

'Natuurlijk ga je dood! Maar wat doe je in de tussentijd, dat is waar het om draait.'

Ga mee in het verhaal van deze vaderloze vader van een zoon en soort-van-stiefkind en oordeel zelf of dit boek wat in jouw leven toevoegt of gewoon lekker weg leest, dat kan natuurlijk ook.

Vrije keuze is fantastisch, maar kan iemand as-je-blieft wat kaders aanreiken. Dank u.

Reacties

Populaire berichten van deze blog

Volkswagen T3 Liefhebbers Treffen 2016

Sinds een jaar eigenaar van een Volkswagen T3 1,6 luchtgekoelde benzine camperbus. Een mond vol. En uit het hoofd geleerd.
Ik moet ondanks mijn glow-in-the-dark-blonde coupe toch nog een beetje snugger uit de hoek komen bij zo'n eerste meeting. Vond ik dan. Twijfel of het is gelukt trouwens.
De meeting kwam in mijn vizier doordat ik lid ben van de Nederlandse T3 community op Facebook. Na een jaar was ik benieuwd naar de 3d versie van al die profielfoto's
Een kleine 5 uur deden we over de rit van Vlaardingen naar Veendam. Een Treffen is leuk. De TT in Assen is leuk. De A28 vond het minder tof. De reis terug reden we in een kleine drie uur en werden we vergezeld door alle motorrijders vanaf de TT en werden wij -evenals de motoren- vanaf de berm en bruggen toegewuifd door 'Brommer kiekende lui'. Fantastisch.
Evenals het Treffen. Fantastisch!
Het gebeuren vond plaats in the middle of bubblefuck nowhere... anderen kennen het als Veendam. Het was een heerlijke stek waar ik mij me…

Kutkanker

Een beginzin en de timer op 9 minuten. Negen minuten om ongeremd te schrijven zonder mijzelf te bekritiseren. De pen moet blijven gaan tot de wekker gaat. Zonder edit (behalve wat tussenruimte om de leesbaarheid te vergroten) is dit het resultaat.
'Ik heb gedroomd dat...' Ik heb gedroomd dat er een engel kwam die oma wilde meenemen. Haar hoofd is stuk en hij wil haar meenemen naar de wereld van minder pijn. Van mij mag die engel optieven. Niet omdat ik wil dat oma pijn lijdt, maar ik kan het zelf nog niet verdragen om haar niet meer op te kunnen zoeken. Dat knielen op een bed violen mag voor mij nog wel 20 jaar uitgesteld worden.  Ik wil nog praten over opa en over hoe bot hij was.  En luidruchtig. En over hoe we hem missen.
Maar oma heeft geen 20 jaar, oma heeft nog hooguit zes maanden zei de engel.
Het gebrek aan vleugels en zijn naamkaartje op de borst doen mij ontwaken en planten mij in de wereld der wetenschap en medicijnen.
Kutengel Kutdokter Kutkanker
Ik wil oma nog aaie…

10 jaar ♥

Tien jaar getrouwd. Wat is díé tijd om gevlogen!  En ik kan recht uit mijn hart zeggen dat ik niemand liever dan mijn Martin als de mijne zou willen.
Mijn grote liefde waarmee voorspoed leuker en tegenspoed dragelijker wordt.
Ik hou van die jongen, tot de schijt ons doodt.