Doorgaan naar hoofdcontent

Karel Knus zoekt de grens op - Dag 5

We bezoeken de DoeZoo in Leens, waar we van alles leren over insecten, geleedpotigen, reptielen en amfibiën. Ton de bioloog geeft een presentatie over de beestjes en vertelt bij allemaal wat voor nut zij hebben voor het leven in het grotere geheel. Hij stelt dat zonder insecten er binnen 8 jaar geen leven op aarde meer mogelijk is. 

Ton, bekend met Freek Vonk die regelmatig dieren leent uit het kleine park voor onder andere zijn aanwezigheid bij De Wereld Draait Door, is een man die op het grote publiek wat nors overkomt. Hij geeft zelf aan dat hij aan één oor doof is en maant daarom de aanwezigen regelmatig vrij onsubtiel tot stilte. Enthousiasme mag, maar wel een beetje binnensmonds graag.

We zien de Afrikaanse Rozenkever, een landschildpad, sprinkhanen, een albinoslang (die Nora nog om haar nek krijgt) en Hector. Hector mag op Nora's hand. En Hector is een vogelspin. *iehhhk*




Het is ook mogelijk om verschillende dieren te proeven zoals meelwormen en sprinkhanen. Als ik de sprinkhaan voor Nora haar neus houd, vraagt ze:  Wat is dat?' Ik antwoord: 'Dat is een sprinkhaan, die kan je eten.' Hierbij moet ik mijn lezend publiek toch even het beeld schetsen van een gefrituurde sprinkhaan: daar is niks geheimzinnigs aan, er zit geen opaak beslagje omheen. What you see in nature is what you see when fried. Kennelijk. Ogen, pootjes, vleugeltjes. Dit gezegd hebbende, mijn dochter bedenkt zich geen seconde en bijt zo de kop eraf. 'Mmm, lekker!'

Mijn bevinding trouwens, meelwormen hebben vooral vervelende velletjes die tussen je tanden blijven zitten. Martin vergelijkt dit terecht met de velletjes van een zak popcorn. Een sprinkhaan is vergelijkbaar met de smaak van noot. Toch zie ik mij nog niet zitten op zaterdagavond op de bank met een schaaltje sprinkhanen.

Na het voeren van de neusberen -die van een groep van een stuk of tien kids een handvol kattenvoer krijgen toegesmeten- lopen we nog langs de Ara's, konijnen en ander kinderboerderijvulling.

Dit was weer genoeg beestjes, Nu op naar de volgende bestemming: Schoonloo in Drenthe. Echter, deze camping is al volgeboekt blijkt als Nora zich al in de speeltuin heeft geïnstalleerd. Na even internet te hebben gecheckt zit er 3km verderop ook een Natuurcamping in Schoonoord. We roepen Nora om te gaan, maar die heeft al besloten hier te blijven. Het trucje van de bus keren, zwaaien en roepen: 'Doeii Nora!' heeft geen effect. Vanaf de schommel zwaait ze ons uit. Plan B.



Nadat Nora door Martin is losgepeuterd van de schommel die ze stevig met twee knuistjes vast bleef houden en een korte, zeer hobbelige rit, komen we aan op De Kijl. Hier mogen we plaatsje 13 voor een dag de onze noemen en worden we toegewalmd door een heerlijk houtvuur vanaf het midden van de camping. Onze dochter zijn we direct kwijt aan de zandbak met glijbaan en waterpomp. Water + zand = modder. Hoera. Gelukkig is het sanitair hierop berekend, zo blijkt later.



Als Martin en ik ons verder installeren en daarbij een koud biertje & rosétje drinken, bedenken we wat we 's avonds willen eten. Ik heb wel trek in falafel. Een half uur later gaat Martin te voet op pad en blijven Nora en ik spelend en knutselend achter. Als ik even ga kijken bij Nora tref ik haar in de grote tent met haardvuur met een vers gebakken wafel met slagroom. Nora heeft alweer vriendjes gemaakt en kind-van-d'r-ouders-als-ze-is doet ze dat met mensen die haar kunnen voorzien van spijzen. In het vuur ligt het wafelijzer dat je doorgaans alleen maar decoratief bij mensen aan de keukenmuur ziet hangen. Het aanbod op het proeven van een wafel sla ook ik dus niet af. Geniaal!



Martin keert terug zonder falafel. Drenthe doet niet aan vegetarisch volgens hem. Het enige dat hij kon vinden was een homp tofu. Een soort van Drents gebaar voor als je geen vlees mot dan weten wij het ook niet meer. We eten als alternatief shoarma met gebakken krieltjes en om er zeker van te zijn dat we echt vleeseters zijn heeft Martin ook nog twee ambachtelijke worsten meegenomen.

De luikjes vallen redelijk vlot dicht dus ik voeg mij op tijd bij Nora in de Bedstee.


Reacties

Populaire berichten van deze blog

Volkswagen T3 Liefhebbers Treffen 2016

Sinds een jaar eigenaar van een Volkswagen T3 1,6 luchtgekoelde benzine camperbus. Een mond vol. En uit het hoofd geleerd.
Ik moet ondanks mijn glow-in-the-dark-blonde coupe toch nog een beetje snugger uit de hoek komen bij zo'n eerste meeting. Vond ik dan. Twijfel of het is gelukt trouwens.
De meeting kwam in mijn vizier doordat ik lid ben van de Nederlandse T3 community op Facebook. Na een jaar was ik benieuwd naar de 3d versie van al die profielfoto's
Een kleine 5 uur deden we over de rit van Vlaardingen naar Veendam. Een Treffen is leuk. De TT in Assen is leuk. De A28 vond het minder tof. De reis terug reden we in een kleine drie uur en werden we vergezeld door alle motorrijders vanaf de TT en werden wij -evenals de motoren- vanaf de berm en bruggen toegewuifd door 'Brommer kiekende lui'. Fantastisch.
Evenals het Treffen. Fantastisch!
Het gebeuren vond plaats in the middle of bubblefuck nowhere... anderen kennen het als Veendam. Het was een heerlijke stek waar ik mij me…

Kutkanker

Een beginzin en de timer op 9 minuten. Negen minuten om ongeremd te schrijven zonder mijzelf te bekritiseren. De pen moet blijven gaan tot de wekker gaat. Zonder edit (behalve wat tussenruimte om de leesbaarheid te vergroten) is dit het resultaat.
'Ik heb gedroomd dat...' Ik heb gedroomd dat er een engel kwam die oma wilde meenemen. Haar hoofd is stuk en hij wil haar meenemen naar de wereld van minder pijn. Van mij mag die engel optieven. Niet omdat ik wil dat oma pijn lijdt, maar ik kan het zelf nog niet verdragen om haar niet meer op te kunnen zoeken. Dat knielen op een bed violen mag voor mij nog wel 20 jaar uitgesteld worden.  Ik wil nog praten over opa en over hoe bot hij was.  En luidruchtig. En over hoe we hem missen.
Maar oma heeft geen 20 jaar, oma heeft nog hooguit zes maanden zei de engel.
Het gebrek aan vleugels en zijn naamkaartje op de borst doen mij ontwaken en planten mij in de wereld der wetenschap en medicijnen.
Kutengel Kutdokter Kutkanker
Ik wil oma nog aaie…

10 jaar ♥

Tien jaar getrouwd. Wat is díé tijd om gevlogen!  En ik kan recht uit mijn hart zeggen dat ik niemand liever dan mijn Martin als de mijne zou willen.
Mijn grote liefde waarmee voorspoed leuker en tegenspoed dragelijker wordt.
Ik hou van die jongen, tot de schijt ons doodt.